JaopinzZ --> บทความ(บ้าๆ) ของข้าพเจ้าเอง (หุหุหุ) <-- JaopinzZ
เริ่มเรื่องที่ข้าพเจ้าอ่าน แน่นอนว่าวรรณกรรมเยาวชนเรื่องหนึ่งที่ข้าพเจ้าโปรดปรานมากก็คือ "หัวขโมยแห่งบารามอส" มากถึงขนาดแต่งออกมาเป็นฟิคในปัจจุบันนี้ กระทั้งเดี๋ยวนี้ก็ยังคงคิดว่ามันน่าสนใจอยู่นั่นเอง ข้าพเจ้าก็เป็นคนที่ค่อนข้างรักการอ่าน ดังนั้นวรรณกรรมเยาวชนหรือแม้แต่นิยายยันการ์ตูนตลอดจนสารคดีไม่เว้นแม้แต่ตำราบางอย่างด้วยซ้ำ จึงผ่านสายตาข้าพเจ้ามาแล้วทั้งสิ้น แม้กระนั้นล่าสุดนี้ข้าพเจ้าก็ได้อ่าน "ไมรอน" นวนิยายที่แต่งโดยคุณ พัณณิดา ภูมิวัฒน์ นักเขียนชาวไทยเรานี่เอง เธอแต่งได้สนุกสนานมาก มากเสียจนอยากเชื่อเหลือเกินว่านั่นเป็นหนึ่งในความจริงบนโลกใบนี้ ถึงมันจะไม่ใช่ความจริงในโลกใบนี้ แต่อย่างน้อยมันก็เป็นความจริงในโลกแห่งจินตนาการ ของผู้เขียนและผู้อ่านทุกคนอยู่นั้นเอง...
เธอแต่งเรื่องออกมาได้สนุกราวกับเป็นตำนานที่เล่าขานมานาน ผ่านมาจนกลายเป็นตัวหนังสือ เมื่อแรกก็ได้อ่านวรรณกรรมเรื่องหนึ่งของเธอ ที่มีชื่อว่า "มาโอ" มาโอในปัจจุบันก็มีมาถึงเล่มสองแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้แต่หวังว่าเธอจะยังคงเขียนต่อไป เขียนบรรยายจินตนาการต่างๆของเธอที่เยี่ยมยอดนั้นออกมา เมื่อข้าพเจ้ายังเด็ก เคยคิดว่าหนังสือพวกนี้ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ เพราะว่าเป็นเพียงแค่ตัวหนังสือมากมายหลายร้อยพัน ที่นำมาเรียบเรียงเป็นรูปเล่มเท่านั้นเอง แต่เมื่อข้าพเจ้าโตขึ้นก็ได้เรียนรู้แล้วว่า ตัวหนังสือเหล่านั้น ทั้งที่เป็นแค่ตัวหนังสือแต่ก็สื่ออะไรออกมาได้มากมาย สื่อได้ถึงอารมณ์ความรู้สึก สถานการณ์ และส่งสารที่เรียกว่าจินตนาการหรือความคิดของผู้เขียนไปยังผู้อ่านนั่นเอง เพียงแค่ได้เริ่มอ่านวรรณกรรมเยาวชนเท่านั้น ข้าพเจ้าก็หลุดหายไปจากโลกแห่งความจริง ล่องลอยเข้าไปในโลกแห่งจินตนาการของผู้เขียน ได้ร่วมผจญภัย รับรู้เรื่องราว ทุกข์ระทมและหัวเราะอย่างสบายใจไปพร้อมๆกับตัวละครในเรื่องนั้นนั่นเอง ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยว่าข้าพเจ้าจะติดหนังสืออยู่มาก ส่วนใหญ่เมื่อได้อ่านแล้วมักจะวางไม่ลง ตัวหนังสือที่มากมายก่ายกองเหล่านั้น หากมองผ่านๆอย่างไม่ใส่ใจใส่สติและความสนใจใคร่รู้ลงไป ก็จะไม่เข้าใจอะไรเลย ทั้งยังจะทำให้เบื่อหน่ายได้ง่าย จนแทบไม่อยากจะหยิบมันขึ้นอีกเลยด้วยซ้ำ แต่หากเราใส่ใจลงไปในหนังสือที่อ่าน แปรสารที่เป็นตัวหนังสือ เป็นภาพต่างๆนาๆในจินตนาการของเราเองแล้วล่ะก็ เราก็จะรู้สึกว่าหนังสือนั้นเป็นอะไรที่ขาดไม่ได้เลยจริงๆ...
ไมรอนเป็นน้องชายของเมอร์ลิน พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ในตำนานที่ตกทอดมายังปัจจุบัน เป็นที่รู้กันอย่างแพร่หลายว่าเมอร์ลิน นั้นเป็นคนเช่นไร แน่นอนอย่างแรกที่เรามักนึกถึงเมื่อได้ยินชื่อนี้ก็คือ ตาแก่หนวดยาวสีขาว ที่ท่าทางรอบรู้ฉลาดหลักแหลม สามารถเห็นอนาคต เห็นในสิ่งที่คนทั่วไปไม่เห็น หนังสือที่ชื่อว่าไมรอนนี้ก็ระบุเช่นนั้น คงมีน้อยคนนักที่จะรู้ว่าไมรอนเป็นอย่างไร หรืออย่างน้อยอาจจะเป็นแต่ในจินตนาการของผู้เขียนและผู้อ่านเท่านั้น เมอร์ลินเป็นความสว่าง มีพลังมากรู้จักและใช้พลังของตนเองได้ตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาเป็นที่เกรงขามของเหล่าภูตผีปีศาจทั้งหลาย จากการอ่านหนังสือมาหลายเล่มของข้าพเจ้ามันสอนให้ข้าพเจ้ารู้ว่า ทุกสิ่งในโลกมีของที่เป็นคู่ของมันอยู่แล้ว ของที่เป็นคู่ตรงข้ามนั่นเอง เมื่อเมอร์ลินเป็นแสงสว่าง ไมรอนเองก็เป็นความมืด พลังความมืดของเขาไม่ด้อยไปกว่าพลังแสงสว่างของเมอร์ลิน เนื่องจากพวกเขาเปรียบได้ดังคนคนเดียวกัน เขาเป็นก้อนเนื้อก้อนเดียวกัน ที่ถูกแยกออกจากกันกลายเป็นความมืดและความสว่าง ไมรอนเมื่อตอนเด็กมีปัญหามากมายที่เด็กอายุไม่กี่ขวบอย่างเข้าไม่เคยรู้และเข้าใจ กระทั่งพลังในตัวเอง ทั้งๆพ่อซึ่งเป็นปีศาจของเขาได้ปิดผนึกพลังมืดของเขาเอาไว้อย่างดีแล้ว แต่เมื่อเขาอายุได้เก้าขวบ ผนึกเหล่านั้นก็ไม่อาจทานอยู่ได้อีกต่อไป พลังมืดมากมายในกายของเขา ล่อตาล่อใจให้บรรดาอมนุษย์ทั้งหลาย พากันแหแหนมา ยกย่องสรรเสริญ และขอให้เขาเป็นเจ้าชายให้แก่พวกบรรดาภูตปีศาจทั้หลาย แน่นอนว่าไมรอนในตอนนั้นยังเป็นเด็กและไม่รู้เรื่องอะไรเลย โชคดีที่พ่อของเขามาทัน มาทันเวลาที่จะขับไล่ปีศาจเหล่านั้น และพาไมรอนหลบหนีไป ไม่ว่าไมรอนจะหลบไปอย่างไร เขาก็ไม่มีวันจะหลบชะตาของตัวเองพ้น เขาไม่สามารถอยู่กับพ่อบังเกิดเกล้าได้นาน เนื่องจากจะทำให้พ่อเขาลำบากเปล่าๆ ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องไปอยู่กับพี่ชายฝาแฝด นามว่า เมอร์ลิน ที่ในบัดนั้นเหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้ว ต่างกันก็เพียงผมสีทองและดวงตาสีฟ้าเท่านั้น ในขณะที่ไมรอนเป็นธาตุความมืด ทั้งผมและดวงตาจึงเป็นสีดำ ซ้ำร้ายดวงตาของเขายังไม่มีแวว มันมืดบอดและมีเปลวไฟสีน้ำเงินเต้นอยู่ข้างใน ซึ่งบ่งชี้ได้ชัดว่าเขาเป็นปีศาจ เมอร์ลินไม่ให้การต้อนรับเขาในตอนแรก แต่พอเวลาผ่านไป ทั้งสองก็สนิทกันมากขึ้น แม่ซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งบริเทนได้จากพวกเขาไปแล้ว เมอร์ลินจึงเงียบเหงา เมอร์ลินใช้พลังของตัวเองได้อย่างดี ในขณะที่ไมรอนแทบไม่รู้จักพลังของตัวเองเลย เมื่อไมรอนมาอยู่กับเมอร์ลิน เมอร์ลินก็สอนเขาใช้พลัง แม้รู้ว่าพลังของทั้งสองไม่เหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็ยังใช้เวทมนต์ได้ดี หลังจากนั้นเรื่องราวต่างๆก็เริ่มซับซ้อนขึ้น เมอร์ลินเห็นเหมือนทุกคนเป็นตัวหมากของเขา เขาซึ่งเห็นอนาคต ย่อมอยากเห็นบริเทนของตนเจริญรุ่งเรืองจึงทำทุกวิถีทาง โดยพยายามให้กษัตริย์แห่งแสงได้เกิดมา แม้ว่าจะต้องเบียดเบียนผู้อื่นเท่าไร แต่สำหรับเขาแล้วการวางหมากคงเป็นไปได้เรียบร้อยกว่านี้หากไม่มีไมรอนซักคน.. ไมรอนอยู่กับผู้คน เขามีพลังพิเศษทำให้เห็นและเข้าใจจิตใจของคนได้ เขามีเพื่อนผู้หนึ่งมีอายุแก่กว่าเขาหลายรอบ ซึ่งเป็นดยุคของเมืองหนึ่งในบริเทนได้เคยช่วยเหลือเขาไว้ และคราวนี้เขาก็ไปผูกพันเข้ากับครอบครัวของท่านดยุค ทำให้เขาเกิดความรักแบบเพื่อนสนิท กับลูปสาวที่น่ารักของท่านดยุค นามว่ามอร์แกน เธอมีเชื้อสายของนางไม้ และเป็นท่านหญิงแห่งทะเล ตอนแรกเธอต่อต้านไมรอนอย่างมากเนื่องจากเห็นเขามีแต่พลังมืดมากมาย ซึ่งเหล่านางไม้ก็บอกเธอว่าความมืดเป็นสิ่งไม่ดี แต่ไม่นานเธอก็สนิทกับไมรอนมากขึ้น ในที่สุดก็ติดเขาแจ ราวกับติดพี่ชายแสนดีนั้นเอง ตอนนั้นเมอร์ลินช่วยเหลือกษัตริย์อูเทอร์ให้ได้ครองราชย์แล้ว และในขณะนั้น ก็รู้แล้วว่ากษัตริย์แห่งแสงนั้นจะเกิดมาจากอูเทอร์ และท่านหญิงซึ่งเป็นภรรยาของดยุคท่านนี้ ท่านดยุคทราบว่าอูเทอร์พรากภรรยาของตนไปเช่นนั้นก็ไม่พอใจ รีบหนีไปตั้งทัพทันที แล้วสั่งให้ไมรอนดูแลธิดาและภรรยาของตนไว้ แล้วตัวเองก็ออกรบอย่างไม่เกรงกลัว เมอร์ลินรู้ว่าไมรอนขัดขวางแผนการของตนเช่นนั้น ก็จัดการบอกอูเทอร์ว่าจะให้ได้นอนกับท่านหญิงหนึ่งคืน แล้วจะต้องยุติสงคราม แต่แล้วดยุคก็ตามมาทัน แต่ถูกมาร์กทหารของตนเองลอบสังหาร ทำให้เสียชีวิตอยู่ที่นั้นเอง ไมรอนซึ่งพยายามป้องกันอย่างเต็มที่แล้ว ก็ไม่อาจต้านพลังเมอร์ลินที่เชี่ยวชาญกว่าได้ ดังนั้นในที่สุดอูเทอร์จึงได้นอนกับท่านหญิงตามแผนของเมอร์ลิน ไมรอนรีบเข้าไปช่วยมอร์แกนผู้เปรียบเหมือนน้องร่วมสายเลือดออกมาโดยเร็ว เพราะมาร์กกำลังจะเข้าไปฆ่ามอร์แกนตามคำสั่งของเมอร์ลินแล้ว ในที่สุดไมรอนก็ช่วยเธอออกมาได้ มอร์แกนอยากแก้แค้น เธอคับข้องใจเป็นอย่างมาก แต่ในที่สุดเมื่อเห็นว่าไมรอนไม่ได้อยากช่วยเธอล้างแค้นเธอจึงดูดพลังของไมรอน ดูดไปได้เพียงครึ่งไมรอนก็สะดุ้งตื่นรีบผลักเธอออกไปโดยเร็ว เมื่อเธอเห็นดังนั้นก็ตัดพ้อและว่าไมรอนไม่ได้รักเธอจริง เธอจึงออกเดินทางไปเพียงลำพังกับเหล่าภูตปีศาจที่ตามเกาะเธอ ดูดพลังและสรรเสริญเธอเป็นนางพญา จากนั้นไมรอนก็ไม่ได้พบเธออีก เขารู้ว่าความพยาบาทของเธอไม่ได้ลดลงเลย เธอยังคงเข้มแข็งและหยิ่งทะนงเยี่ยงนางพญา หลายปีต่อมาเธอกลับมาอีกครั้งล้างแค้นอย่างหนำใจ แม้ว่าไมรอนจะพยายามยับยั้งเพียงไร ก็ไม่เคยหยุดเธอได้เลย แผนการมากมายของเธอยังคงดำเนินต่อไป มีเพียงไมรอนเท่านั้นที่จะหยุดยั้งหายนะครั้งใหญ่นี้ได้...
เรื่องนี้ข้าพเจ้าอ่านแล้วประทับใจมากๆ จากเรื่องย่อข้างต้นข้าพเจ้าอาจเรียบเรียงได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่เมื่ออ่านแล้วมันทำให้ข้าพเจ้าได้เห็นอะไรมากขึ้น ได้เห็นความเข้มแข็ง ความอ่อนแอ ความสมดุล ความสุข ความทุกข์ ความเคียดแค้น ฯลฯ
นอกจากนั้นข้าพเจ้ายังประทับใจกลอนบทหนึ่งซึ่งท่านหญิงแห่งทะเลสาบในเรื่องนี้ได้ขับร้อง จึงนำมาให้ได้อ่านกัน
ข้าให้ชวาลา ของข้าแก่ท่าน ตัวเรือนของมัน บิดร้าวกระจาย น้ำมันแห้งขอด ไส้สั้นเพียงปลาย แต่ยังจุดได้ แสงไฟยังงาม
ข้าให้ชวาลา ของข้าแก่ท่าน ก่อนนี้นานวัน ผ่านมือถึงสาม ทุกมือต่างรัก ตะเกียงดวงงาม แต่สองในสาม ขว้างตะเกียงนั้นลง
มือหนึ่งเพราะแค้น มือหนึ่งเพราะหลง สายตามองตรง ไม่เห็นสิ่งใด ยังดีที่มือ สุดท้ายนั้นไซร้ ยกตะเกียงชูใหม่ ไฟจึงยังมี
ข้าให้ชวาลา ของข้าแก่ท่าน จงรู้แสงนั้น ไม่มากเพียงใด แต่คืนเหมันต์ วันสิ้นหวังไซร้ ตะเกียงจะให้ คำตอบท่านเอง
ข้าให้ชวาลา ของข้าแก่ท่าน ส่องแสงแทนจันทร์ ผ่านทางยาวไกล ขอฝันของท่าน สำเร็จดังใจ แผ่นดินเป็นไท ยิ่งใหญ่รุ่งเรือง
ข้าให้ชวาลา ของข้าแก่ท่าน ชีวิตแปรผัน พร่าเลือนวกวน โคมประภาคาร อยู่กลางสายชล เรือหลงมืดมน ขอจงกลับมา
.....
ThX
© Right JaopinzZ
[~@~>JaopinzZ<~@~]
edit @ 2005/09/08 19:38:22
